DELİK AYAKKABILAR VURDU BENİ

“Üzerini kapamışlar, ayakları mahcup çocuklar gibi birbirine bakıyor. Ayakkabılarının altı delik… Kızı bağırıyor bir yandan, ”Babam o benim” diye… Depremde en yakın arkadaşının ölüm haberini yıkık bir apartmanın önünde almış biri olarak çok iyi anladım duygularını o an.
Harun Tokak
Hani vurulmuş olsa sadece, bir hastaneye götürme süreci olsa, son söz söyleme gibi bir şey, yani küçücük bir umut, azıcık bir şey! Ama yok! Vurmuş, duygularına insanlığına şalteri indirip, boynuna sıkmış ve gitmiş, iş bitmiş orada… Öylece yatıyor yerde, üzerindeki beyaz kâğıtta henüz sıcak olan kanı var…

Belki daha önce böyle bir şey yaşamamış olmamdandır üzüntümün bu kadar yoğun olması. Uğur Mumcu öldürüldüğünde çocuktum, Ahmet Taner Kışlalı'da 15 yaşındaydım, Dünya pek de umurumda değildi… İstanbul'da değildim, hiçbirini tanımazdım, demokrasi, hak, hukuk nedir? Önemsemezdim, anlamazdım…

Ama Hrant Dink'i tanıyordum, birlikte Fransa'ya gitmiştik, ciddi ama çok samimi bir insandı.

Şimdi o gitti benim gözlerim yaşlı, karşıdaki teyze yorganlarını silkeliyor daha temiz yataklarda huzurla uyumak için, ben uyurken huzursuzum, yorgan yastık kâr etmiyor. Uyanınca aklıma geliyor, hem onun ölümü hem de insanların duyarsızlıkları…

Hangisi daha acı bilmiyorum…

Meseleyi bir dedektif profesyonelliği ile kim nasıl yaptı diye düşünemiyorum henüz, ya da Türkiye'yi nasıl etkileyecek gibi stratejik öngörülerde bulunamıyorum. Henüz meydanlarda yürüyecek gücüm de yok, çok üzgünüm…

Her geçen gün, bu ülkeye, sadece devletine değil, yapıp ürettiğiyle değil, ırkıyla övünen milletine de olan inancım biraz daha azalıyor…”

Yukarıdaki çarpıcı ve bir o kadar da düşündürücü cümleler; üniversite mezunu, 2,5 yıl ABD'de alanı ile ilgili çalışmalar yapmış ve halen bir üniversitede master programına devam eden, Hrant Dink'le beraber Abant Paris toplantılarına katılan, Selma Şevkli'ye ait.

Gencecik bir kızımız ağlıyor.

Yüksek tahsilini Amerika'da yapmış ve pozitif katkılarda bulunmak için ülkesine dönmüş, gelir gelmez de geleceğe ait umutlarının beyaz kanatlarına kan damlamış bir kızımız.

Bu genç kızımızın ülkesinin kaldırımında yatan bir yetime ağladığını düşünmüyorum. Ben asıl onun daha gelir gelmez umutlarının, hayallerinin, beklentilerinin yetim kaldığına ağladığını düşünüyorum. Bir kurşun bir hayata değil milyonlarca umudun kalbine sıkılıyor.

* * *

Kumkapı'da tarihî Meryem Ana Kilisesi'ndeki cenaze merasiminde, konuşmasını yaparken Patrik Mutafyan gözyaşlarını tutamıyor.

Gözyaşlarının sadece kilisenin ortasında duran cenaze için olduğunu sanmıyorum ama “Allah ülkemizin esenliğini korusun, vatandaşlarımızın kardeşlik sevgisini güçlendirsin, dünyaya barış bahşetsin ve insanların yüreğine sevgi tohumları eksin. Kötülük yok olsun, ümitsizlik uzaklaşsın ve Allah'ın kutsal iradesi her yerde hakim olsun” sözlerinin siyah sakallarından süzülen yaşlarla ıslandığını hepimiz gördük.

Yüreği sevgi dolu bir patrik ağlıyor

* * *

“Ben öyle demedim” diyor, “Yanlış yorumlanıyor sözlerim” diyor ama dinleyen yok, susturulmasına karar verilmiş ve susturuluyor.

Bir insanı kalabalıklar içinde ürkek bir güvercin haline getirip sonra da yuvasından uçuracaksınız, geride yavrularını yetim bırakacaksınız ve siz bunun adına 'vatan sevgisi' diyeceksiniz.

Tuzladaki yetimhanesi elinden alındığında, elleriyle orada diktiği ağaçların hasret ve sevgisini her vesileyle dile getiren bu insanın yüreğindeki sevgiyi anlayamadık, onu yeteri kadar konuşturmadık, onu dinlemedik.

Yetimin başını okşamayı hiç düşünmedik.

Hrant, bir yetimdi, yetimhanelerde büyüdü. Kendisi gibi bir yetim kızla, Rakel'le evlendi. Yıllar sonra birlikte, aynı yetimhanede idarecilik yaptılar.

Geçmişlerini hiç unutmadılar. Hep sade yaşadılar. Çocukluklarında mahrum kaldıkları pek çok mutluluğu hem yuvadaki çocuklara hem de kendi çocuklarına vermeye çalıştılar.

Balkondan “O benim babam” diye bağıran yetim bir kız ağlıyor.

Şimdi, seninle birlikte camide mevlit dinleyen, milli maçlarda gol attığımızda seninle birlikte ayağa fırlayan bu insanın çocukları da yetim kalıyor.

Ülkemizdeki azınlıklar aslında bizler için birer kültürel zenginliktir ama ne yazık ki biz bunun farkında değiliz. Zenginliklerimize sahip çıkamıyoruz. Türkiye bu zenginlikleriyle bütünleşmeyi başaramaz ise dünya ile kucaklaşamaz.

Bulunduğumuz coğrafyanın insanlarına, dünya yeteri kadar güven duymuyor. Bizim ülkemiz güven ve emniyet vermeli. Güvercinler de bize güven duymalı.

Farklılıkları düşman gören anlayışa karşı mücadele etmemiz lazım. Biz bu ülkede birlikte yaşamayı beceremezsek, kim, nerede, hangi ülkede bunu başarabilir.

O bizden biri idi. Ermeni bir Türk vatandaşı idi. Yaklaşık 10 yıl önce Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı'nda katıldığı bir toplantıda söylediği gibi, “Türkiyeli, Ermeni ve iliklerine kadar Anadolulu” idi.

Çocukluğunda, kim bilir kaç defa bu şehrin kaldırımlarında üşümüştü. Yırtık ve eski ayakkabılarıyla, vitrinlerdeki elbiselere ya da nefis yiyeceklere bakarak, iç geçire geçire kaç defa yürümüştü. Çelimsiz ve dermansız ayaklarıyla kaç kere düşmüştü bu kaldırımlara.

Şimdi kaldırımlar ağlıyor.

Aradan geçen yarım asır onda hiçbir şey değiştirmemişti. İşte yine üşüyordu o kaldırımlarda, yine düşmüştü yüzükoyun kaldırımlara ve yine delikti ayakkabıları. Ayakkabı alacak kadar parası olmadığını düşünemiyorum ama bence o çocukluğunun acı hatıralarını unutmak istemiyordu.

Ben hâlâ oradayım, üzerine kan lekesi bulunan bembeyaz kâğıtlarla örtülmüş cesedin yanındayım. Yüzükoyun buz gibi kaldırıma uzanmış yatıyor. İki öksüz çocuk gibi ayakları birbirine bakıyor.

Hrant'ı ensesinden vurdular; beni de delik ayakkabıları kalbimden vurdu.

En anlamlı en cesur manşeti gazetemiz attı.

Hrant'ımızı kaybettik.

Not: Hafızalarımızda, dönemin Yunan Dış İşleri Bakanı Paparen ile estirdikleri Türk Yunan dostluğunun ılık rüzgârları kalan İsmail Cem'e de Allah'tan rahmet diliyorum.



29.Ocak.2007 14:00:06

Puan 3.02/5 1 2 3 4 5 Puan: 3.0/5 (289 oy verildi)
	Yazıcı Görünümlü Sayfa		Arkadaşına Yolla		Yorum Yazabilirsiniz
isim: e-posta: arkadaşınızın ismi: arkadaşınızın e-posta:
ad soyad: yorum:
Yorumlar    hamza Cok degerli Harun beyin eline saglik. Hrant Dink'in ardindan yazilanlar arasinda okudugum en guzel yazilardan biri... yazi kendini okuyor, ve siz sanki yaziyi dinliyorsunuz okurken. kaleminden akil ve his murekkebi damliyor...
Harun Tokak Arşivi Ramazan çocukları 05.Ekim.2008 Musibet meteorlarını parçalayan kadın 29.Eylül.2008 Mozambik'te Ramazan Esintileri 21.Eylül.2008 O arslan ayakta öldü 14.Eylül.2008 İslam'ın sesi Bilal 09.Eylül.2008 Gurbettekiler için ezan vakti 31.Ağustos.2008 'Yine ayakların üşüyor mu?' 24.Ağustos.2008 Babacığım! Ceketin 'Sen' kokuyor 22.Haziran.2008 “Adsız oğlan” öldü 15.Haziran.2008 Veda busesi 08.Haziran.2008 Bir sevdadır Türkiye 01.Haziran.2008 Anasız acılar 25.Mayıs.2008 Bizim iller sensiz… 18.Mayıs.2008 Meleğimin adını söyler misin? 17.Mayıs.2008 Yoldakiler 11.Mart.2008 O Küheylan… Süvarisiz döndü ülkesine 10.Haziran.2007 Önden Giden Atlılar ki... Geçtiler Ülkelerinden 03.Haziran.2007 Güneş yeni bir çağa doğar 27.Mayıs.2007 Krizantem Çiçeği 22.Mayıs.2007 Güller de yanar dumansız 13.Mayıs.2007 Hüzünlü bir tebessümdür ki… Dondu anıların dudaklarında 06.Mayıs.2007 Coşkun'dur Türkçe'nin gül günleri 30.Nisan.2007 Allah'a yazılan mektup 22.Nisan.2007 ALDANIŞ DEDE... 16.Nisan.2007 Lefter... 10.Nisan.2007 Bir Pribadi ölür, bin Pribadi doğar 01.Nisan.2007 Ölümü bir yorgan gibi çekti üzerine… 25.Mart.2007 Yiğitlerin saçları bakımlı olmalı… 18.Mart.2007 Çığlıklar yükselirdi yanık çöl gecelerinden 11.Mart.2007 Yusuf Yüzlüler Dolaşıyor Nil Kıyısında 04.Mart.2007 Ölüm treninden bozkıra savrulanların aşkı biter mi? 25.Şubat.2007 Benden sonra ölüm gelir 18.Şubat.2007 Rû- be- Rû 11.Şubat.2007 Suya Düşen Kan: Kerbela 04.Şubat.2007 DELİK AYAKKABILAR VURDU BENİ 29.Ocak.2007 Ayçürök 21.Ocak.2007 Bir Kınalı Küheylan 14.Ocak.2007 Yeşeren düşler 08.Ocak.2007 Baba gitmesen olmaz mı? 01.Ocak.2007 Ateşinde üşüdüm bir meçhul adamın 17.Aralık.2006 Yollar derin uçurumlara varmadan 11.Aralık.2006 Kanlı postallar 03.Aralık.2006 Gözümün nuru, canım ağabeyim! 27.Kasım.2006 “Damarlarımda Türk kanı var” 19.Kasım.2006 YORGUN GÜVERCİN 12.Kasım.2006 MAGADANLI EMİNE 06.Kasım.2006