Bir Kınalı Küheylan


Koşarken tırnaklarıyla kıvılcımlar saçan…

küheylanlara da yemin ederim ki…Kur'an:100/2
Harun Tokak

Birkaç ay önce sizlerle ilk buluştuğumuz yazı. Moğolistan'daki Türk Okullarının Genel Müdürü, fedakar öğretmenimiz Adem Tatlı'nın aramızdan uçup gitmesi vesilesi ile kaleme almıştık. Ben ona ve onun gibi, bayrağımızı gurbet ellerde dalgalandıran yiğitlerimize, Şair Osman Sarı'dan esinlenerek “önden giden atlılar” diyorum…

Bir grup adanmışlar topluluğu onlar.

Geride toz duman bırakarak, geceleri kıvılcımlar saçarak durmadan koşarlar. Kendilerini bütün bir insanlığa adamışlardır.

Ne büyük fedakârlıklar yaptıklarını düşünürdüm de gözlerim dolu dolu olurdu ama bu hislerin başka gönüllerde nasıl yankılandığını pek bilmezdim. Tâ ki geçen gün bana ulaşan görüntüleri izleyinceye kadar.

Elazığlı iş adamları, “önden giden atlılar” adında bir gece düzenlemişler. Geceden çekilen görüntülerden, gurbetteki küheylanların anne-babalarını izledim, içten gelen sözleri dinledim. Asıl en büyük fedakârlığın, bu isimsiz kahramanlara ait olduğunu fark ettim. Kim bilir evlatları için ne hayaller kurmuşlardı. En çok ihtiyaç duydukları zamanda, bağırlarına taş basarak uğurlamışlardı evlatlarını, adını bile ilk defa duydukları ülkelere.

Okul sırası taşırken merdivenlerden düşüp şehit olan küheylanımız, Cengiz Demirel'in anne babası da oradaydı. Koşarken çatlayan bu küheylanın mezarı Harput'un yamaçlarındadır.

Bir küheylan yere düşerken, bin küheylan yola düşer o gece Harput diyarından.

Bu anne-babalar, küheylanlarını kınalayıp, önden giden atlılara katıyorlar.

İşte o gecenin ve o kutlu kervana adanan bir kınalı küheylanın öyküsü daha:

“9 Aralık Cumartesi akşamı ELGİAD'ın, Elazığ'dan beş kıtaya, 'ÖNDEN GİDEN ATLILAR' programının davetiyesini aldım. Bir dostum aracılığı ile gelen davete icabet etmekte tereddüt ettim. İşin doğrusu programın ne olduğunu anlayamadım. Bu program neyin nesidir? diye sorduğum dostlarım da bilmediklerini söylediler. Merak ettim, işimi gücümü bırakıp eşimle birlikte hasta halimle programı izlemeye gittim.

Kalabalığı görünce merakım iyice arttı. Bir köşeye oturup beklemeye başladık. Elazığ'ın ne kadar tanınmış işadamı ve siması varsa oradaydı. Rengârenk bir korodan İstiklal Marşımızı dinlerken tüylerim diken diken oldu. Siyah, sarı, beyaz, çekik gözlü envai çeşit milletten çocuklar hem Türkçe konuşuyorlar hem de marşımızı bizimle birlikte en içten nağmelerle söylüyorlardı.

Daha ilk anda şoka girmiştim. Eşim iki de bir ikaz ederek beni sakinleştirmeye çalışıyordu ama nafile… Bundan sonraki fasıl dünyalara değerdi. Necip Fazıl, S. Hakim Arvasi'yi gördüğü ânı 'zaman donacak kadar güzeldi' diye tarif eder. Bulunmaz ve yaşanmaz bir ân olduğunu böyle anlatır.

Daha sonra sahneye Anne ve Babalar çıktı… Kimi ABD, kimi Endenozya, kimi Meksika, kimi Afrika ve Bakü'den olmak üzere internet üzerinden yapılan bağlantı ile izlettirilen görüntüler beni hayallerimin ötesine götürdü… Meğer internetten izlediğimiz öğretmenler, bu ülkelerdeki Türk Kolejleri'nde görev yapan Gakkoş öğretmenlerimiz, sahnedeki anne-babaların gurbetteki evlatlarıymış… Kimi 5, kimi 7 senedir gurbetteymiş. İnsanlığın huzur için çıktıkları yolculukta, oralarda da dilimizi konuşarak, bayrağımızı dalgalandırarak bize selam yolluyorlar.

Onlar ekranda konuşurken sahnedeki analar iki göz iki çeşme ağlıyor, biz de bu âna, yani tarihe tanıklık ediyorduk. İşte o an yüreğim daraldı, utancımdan yüzüm kızardı. Başım öne düştü. Ağlıyorum ama başkalarının ağladığı bu mukaddes tabloya değil, utancımdan ağlıyordum. Çünkü 2 ay önce yeğenim evime biraz daha yakın olsun diye bir milletvekilimizden aracı olmasını istemiştim…

Ya şimdi… Uçakla bile 10-12 saatle gidilebilecek yerlerde benim aslan gakkoşlarım, insanlık için bayrak bayrak dalgalanıyormuş da haberim yokmuş. Ya o anne-babalar…! Hepsinin ellerinden öpüyorum.

Hele en son çıkan şehit öğretmenin ailesi vardı ya… Bittiğim andı. Kazakistan'da öğretmenlik yaptığı okulda sıra taşırken merdivenden kayarak sıraların altında kalan şehit gakkoş! Yanlış hatırlamıyorsam adı Cengiz Demirel'di. Ekrana Harput'taki mezarının görüntüleri yansıdı. Benim Harput'umun bağrına ekilmiş bir sümbül gibi gülümsüyordu…

Dilim tutuldu, inanın böyle bir hizmetten haberim yoktu. Herkesi kendim gibi zannediyor, kendi telaşında diye düşünüyordum. ELGİAD'ın gecesi (söylemezsem haksızlık olur) benim kırılma noktamdır. Laf üretenlerle iş üretenlerin, Sera ve Süreyya misali farkını gördüğüm andır.

Dini, dili bizden olmayan gurbet ellere evlatlarını feda edenlerle, köyden merkezdeki bir okula yeğenini aldırmak için uğraş veren benim gibiler, hakkımız olmadığı halde aynı salonu paylaşıyorduk.

Geceyi düzenleyenler çok anlamlı bir güzellik daha yaptılar; her aileye oğlunu temsilen bayrak verdiler ve dediler ki: “Evladınızı size hatırlatacak daha kutsal bir şey bulamadık. Kimi karlı dağlarda, kimi kızıl çöllerde Nazlı Hilâl gibi dalgalanıyor onlar. Mukaddes hilâlimizi en şerefli biçimde temsil ediyorlar. Onları ancak böyle hatırlatabiliriz” diyerek, al bayrağımı öperek anaların mübarek ellerine bıraktılar.

Beni davet eden arkadaşıma da teşekkürler. İyi ki gelmişim önden giden atlıları görmeye…

Onlara buradan bir müjde vermek isterim. Bunu da bir hediye olarak kabul etsinler. Fırat Üniversitesi Eğitim Fakültesi'nde onları bir atlı daha bekliyor. Bir oğlum var, herhangi bir Türk Koleji'ne kabul ederlerse, -asil soyum adına- onunla iftihar edeceğim.

Gayret edin!

Sadece bir bayrak değil, bin bayrak daha dalgalanmak için rüzgar bekliyor.”

İbrahim Öztürk / Elazığ Böyle bir geceyi ilk defa izleyen İbrahim Beyin duyguları…

Ne demiş değerli sanatçı Ersen, “Kuzey'in gardaşları varsa, Erzurum'un da dadaşları var”. Hepimiz çok iyi biliyoruz ki, Elazığ'ın da gakkoşları vardır. Anadolu aslanlar otağıdır.

Aksanları ayrı da olsa, aslanların kükreyişleri hep aynıdır.



14.Ocak.2007 20:43:43

Puan 3.00/5 1 2 3 4 5 Puan: 3.0/5 (265 oy verildi)
	Yazıcı Görünümlü Sayfa		Arkadaşına Yolla		Yorum Yazabilirsiniz
isim: e-posta: arkadaşınızın ismi: arkadaşınızın e-posta:
ad soyad: yorum:
Yorumlar    M.Asım Atlı Al, doru, kır, boz atlara binip gidenlerin izinden demirden kanatlı atlara binen atlı akıncılara, ve okyanusun öte yakasına uçup gitmiş AKINCI BEY' ine binler selam.Terkilerinde taşıdıkları ümidin,sevginin, merhametin muştusunu yeryüzüne saçan hizmet erlerine yıldızlar adedince şükran.    erhan ucan abi size zahmet o gecenin oruntulerini elde edip ailemize izletme sansimiz var mi.allah icin bana yardimci olursaniz sevinirim.irtibat e mail erhan ucan@hotmail.de    TOPRAK HERKES BİLSİN Kİ AKSANLARI AYRI DA OLSA ASLANLARIN KÜKREYİŞLERİ HEP AYNIDIR.    sinan evcimen Arkadaşlar lütfen bu programı seyredebileceğimiz bir yer varsa lütfen burada bildirebilirmisiniz.    onden giden atli gurbetin daha bir uzak oldugunu hic unutturmayan kanadanin en batisinda bize bir sila vuslati yasattiginiz icin sagolun. gozyaslari icinde okudum. alti yildir vatanini elazigi ve pertek i gormemis biri olarak cok duygulandim. arkamizdan gelen dualar bize destek oluyor. analarimizin sabri bize gayret oluyor. sabrimizin ve gayretimizin devami icin dualarinizi esirgemeyin Allah askina
Harun Tokak Arşivi Babacığım! Ceketin 'Sen' kokuyor 22.Haziran.2008 “Adsız oğlan” öldü 15.Haziran.2008 Veda busesi 08.Haziran.2008 Bir sevdadır Türkiye 01.Haziran.2008 Anasız acılar 25.Mayıs.2008 Bizim iller sensiz… 18.Mayıs.2008 Meleğimin adını söyler misin? 17.Mayıs.2008 Yoldakiler 11.Mart.2008 O Küheylan… Süvarisiz döndü ülkesine 10.Haziran.2007 Önden Giden Atlılar ki... Geçtiler Ülkelerinden 03.Haziran.2007 Güneş yeni bir çağa doğar 27.Mayıs.2007 Krizantem Çiçeği 22.Mayıs.2007 Güller de yanar dumansız 13.Mayıs.2007 Hüzünlü bir tebessümdür ki… Dondu anıların dudaklarında 06.Mayıs.2007 Coşkun'dur Türkçe'nin gül günleri 30.Nisan.2007 Allah'a yazılan mektup 22.Nisan.2007 ALDANIŞ DEDE... 16.Nisan.2007 Lefter... 10.Nisan.2007 Bir Pribadi ölür, bin Pribadi doğar 01.Nisan.2007 Ölümü bir yorgan gibi çekti üzerine… 25.Mart.2007 Yiğitlerin saçları bakımlı olmalı… 18.Mart.2007 Çığlıklar yükselirdi yanık çöl gecelerinden 11.Mart.2007 Yusuf Yüzlüler Dolaşıyor Nil Kıyısında 04.Mart.2007 Ölüm treninden bozkıra savrulanların aşkı biter mi? 25.Şubat.2007 Benden sonra ölüm gelir 18.Şubat.2007 Rû- be- Rû 11.Şubat.2007 Suya Düşen Kan: Kerbela 04.Şubat.2007 DELİK AYAKKABILAR VURDU BENİ 29.Ocak.2007 Ayçürök 21.Ocak.2007 Bir Kınalı Küheylan 14.Ocak.2007 Yeşeren düşler 08.Ocak.2007 Baba gitmesen olmaz mı? 01.Ocak.2007 Ateşinde üşüdüm bir meçhul adamın 17.Aralık.2006 Yollar derin uçurumlara varmadan 11.Aralık.2006 Kanlı postallar 03.Aralık.2006 Gözümün nuru, canım ağabeyim! 27.Kasım.2006 “Damarlarımda Türk kanı var” 19.Kasım.2006 YORGUN GÜVERCİN 12.Kasım.2006 MAGADANLI EMİNE 06.Kasım.2006