Yeşeren düşler

Adam yalvarır patronuna; “Ne olur kulun kölen olayım! Bari bir harçlık ver. Çocuğum çok hasta, acılar içinde kıvranıyor. Hiç mi insafın yok senin, yıllarca sana kölelik ettim.”
Harun Tokak

Boynu kalın patron, kükrer adeta; “Git be adam defol başımdan! Yoksa bugünkü yevmiyeni de keserim. Git işinin başına! Herkes çalışıyor sen hâlâ buradasın.”

Olay bir kasabada geçer. Kasabalının saygı duyduğu birisi girer devreye; “Allah'a hesap vereceksin, hiç mi Allah'tan korkmuyorsun” der. Ama yine olmaz. Patron insafa gelecek gibi değil: “Defol başımdan be adam! Onun bunun için araya girip durma, kötü söyletme beni.”

Nihayet kasabaya bir öğretmen gelir ve çocuğu alıp hastaneye koşar. Öğretmen; haksızlığa başkaldırmasıyla, yoksulların elinden tutmasıyla, düşkünlerin derdine ortak olmasıyla, kasabada konuşulur. Bir öğretmen, bin umut olur bir anda kasabaya. Buz tutmuş yürekler çözülmeye başlar.

Bir umut yeşerir kasabada. Kâbus dolu rüyalar görmeye alışmış kasaba halkının düşleri yeşerir.

STV'de yeni başlayan bir diziden izliyorum bu bölümleri. Çalışma odama geçiyorum ve bilgisayarın tuşlarına dokunuyorum.

Yeşeren düşler...

Uzun zamandan beridir köylerimiz kasabalarımız da salmıştı kendini umutsuzluğun kollarına. Çocukluğumuzda yanlış yaptığımızda, nazikçe bizi uyaran nur yüzlü yaşlılarımız vardı. Küçük büyük severdik birbirimizi. Yol verirdik yaşlılarımıza.

Çocuk ruhlarımıza, bereket tohumları ekerdi melek yüzlü ninelerimiz. Tutkal gibi tutarlardı yuvayı. Oğlu, hanımına bir şey demeye kalksa “Bir şey dersen gelinime hakkımı helâl etmem sana! Sakın kalbini kırma” der hakem olurlardı. Alevlenmeye yüz tutan ateşler tutuşmadan söner giderdi.

Şükür ki; köylerimiz, kasabalarımız uyanıyor derin uykudan, yeşeriyor düşlerimiz.

“Yeşeren düşler”deki çaresiz babanın hâli beni alıp götürüyor birkaç gün önceki baba ile oğulun, 'zamanı donduracak' kadar hazin fotoğrafına.

Boğaziçi Köprüsü'nden Beşiktaş'a dönen viyadüğün üzerinden arabamızla gidiyoruz. Dışarıda dondurucu bir soğuk var. Yaşlı bir adam sırtına yirmi yaşlarında bir delikanlıyı almış, güvenlik şeridinde takatsiz ayaklarıyla yürümeye çalışıyor. Arabayı durduruyoruz, Salih Bey'e “Sor bakalım nereye gidiyorlar” diyorum.

Hastaneye gitmekte olduklarını ve paraları olmadığı için adamın, evladını sırtında taşıdığını öğreniyoruz. Geri geri gidip alıyoruz arabamıza baba ve oğulu.

Hasta delikanlıya yardım ediyoruz, zor uzanıyor koltuğa. Bitkin baba da çöküyor diğer koltuğa. Delikanlı gözlerini açamıyor. Yüzü kireç gibi bembeyaz. Hayal gibi duruyor karşımızda

-“Nedir hastalığı oğlumuzun?” diyorum.

-“Sormayın evlatlarım, Allah sizden bin kere razı olsun, sabah sabah tuttunuz ya elimizden, Allah da tutsun elinizden. Biz bu viyadüğün altında gecekonduda yaşıyoruz. Yeni ameliyat olmuştu oğlum, apse yapmış dikişleri, gece sancılandı yavrum. Sabahı bekledik. Taksiye verecek paramız yoktu. Güneş doğunca da sırtıma alıp çıkardım şu dereden. Haseki'de ameliyat oldu oraya götürüyorum.

- “Bura nere, Haseki nere babacığım nasıl götüreceksin sırtında?” diyorum.

- “O benim yavrum, onun için yanar ciğerim. Evlat olunca Allah güç veriyor insana” diyor.

Üzerinde yazdan kalma incecik eski bir mont, ayağında ütüsüz yazlık bir pantolon. Tertemiz yüzlü, tıraşını bile olmuş. Asil bir insan besbelli. Yoksulluk savursa da üstünü başını, yitirmemiş o en asil duygularını…

-“Nerelisin?” dedim.

-“Karslıyım evlat.”

-“Neden geldin İstanbul'a?”

-“Memlekette bir şeyimiz yoktu. Büyük şehirdir bizi de basar bağrına dedik amma… Geldik evlatlarım, bizi şurada indiriverin, sağ olun, hepinizi tek tek öpmek istiyorum ama terliyim.”

Kış günü İstanbul buz kesiyor ama o yükü kim taşısa terler.

O hâlâ hem bir taraftan terliyor, hem ağlıyor hem de bir taraftan bize dua ediyor. Vedalaşıp ayrılıyoruz.

Duygu yoğunluğu içinde iş yerime geliyorum.

Gazete sayfalarından gözüme bir haber ilişiyor. “Beş aylık Zeynep çadırda donarak öldü! Kağıthane'deki evleri yıkılınca Sadabat Viyadüğü'nün altındaki naylon çadırda soğuktan sabaha doğru minicik yavrularını donmuş olarak bulmuşlar. Roman oldukları için kimse ev vermemiş.”

Derme çatma çadırın önünde anne ile babanın hüzünlü fotoğrafı. Anne de onbeş yaşında ya var, ya yok.

Sırtında oğlunu taşıyan baba, naylon çadırda minicik yavruları donan insanlar. Yokluğun ve yoksulluğun, her gün yaşanan binlerce acı fotoğrafından sadece ikisi.

Geçtiğimiz günlerde açıklanan, BM çocuk fonu UNICEF'in verilerine göre dünyada yaklaşık 246 milyon çocuk 'çocuk emeği sömürüsüne maruz kalıyor'. Bu çocuklar; kap kaç, fuhuş ve uyuşturucu ticaretinde kullanılıyor, ağır işlerde çalıştırılıyor. 8-18 yaş arası 300 bin çocuk da savaşlarda kullanılıyor.

Ben bende değilken Cemal Bey giriyor odaya. Önümdeki gazeteyi görüyor. “Bir şeyler yapmalı ama ne?” derken, Cemal Bey:

-“Yıllar önce bir hikaye okumuştum”, diye giriyor söze;

Howard, New York'lu zengin bir işadamıdır. Birgün arabası arızalanır. O gün evine metro ile gider. Bir kız çocuğu görür metronun girişinde. Kızın üstü başı perişandır. Bu utangaç kız çocuğu dilencidir, ama yüzü o kadar masumdur ki, onun o hali çok dokunur Howard'a. Yüreği parçalanır; “Allah'ım niçin böyle manzaralara izin veriyorsun” diye durmadan mırıldanır.

Muhteşem malikanesine gelmiştir ama aklı hâlâ metrodaki kız çocuğundadır. “Allah'ım ne olur bir şeyler yap!” diye durmadan dua eder.

Derken bir ses gelir kulağına. “Howard! Ben bir şeyler yaptım ve seni yarattım.”

Dona kalır Howard. Hatasını anlamıştır.

Dünyadaki problemler insan odaklıdır.

Çözüm insandadır.

Çözüm, vicdanının sesini duyan, duyarlı ruhlardadır.

“Ateş nereye düşerse düşsün, beni yakar” diyen hasbiler çoğaldıkça düşlerimiz yeşerecektir.

Yeşeren düşler, gece yağan yağmurdan sonra, gün ısısında kabarmasıdır toprağın.

Toprak kabarmıştır. Toprak buhar buhardır. Az ötesi bahardır.

Toprak uyanmış, toprak yeşermiştir.

Kurumsallaşan yardım kültürümüzün, bayramlarda evrensel boyutlara ulaşması, çaresiz insanların umutlarını yeşertiyor. Yüzden fazla ülkede muhtaç insanlara yardım elini uzatan Deniz Feneri Yardımlaşma Derneği, İHH İnsani Yardım Vakfı ve Kimse Yok mu Derneği bu kurumsallaşmanın örneklerinden.

Yeşeren düşlerimizin meyveye durması dileği ile…




08.Ocak.2007 01:52:20

Puan 3.00/5 1 2 3 4 5 Puan: 3.0/5 (268 oy verildi)
	Yazıcı Görünümlü Sayfa		Arkadaşına Yolla		Yorum Yazabilirsiniz
isim: e-posta: arkadaşınızın ismi: arkadaşınızın e-posta:
ad soyad: yorum:
Yorumlar    sevda öz bence dizi çok güzel hem oyuncuları hemde senaryosu mükemmel.diziyi heyecanla izliyorum.yeşeren düşler bir harika.    salim N GÖK His ve duygu yüklü samimi yazılarınızın hiç birini gözyaşlarıma boğulmadan okumayı başaramadım.!ALLAH (CC) razı olsun.DEVAM...DEVAM...    yusuf antalya gerçekten çok güzel değerlendirmişsiniz ağzınıza sağlık efendim diğer yazılarınızda sabırsızlıkla bekliyoruz    Gngr_tr Koylerimiz,kasabalarimiz hatta bazi sehirlerimizde bile binlerce yeseren hatta yeseremeden kaybolan dusler vardir. binlerce karacanlar gibi zorbalar var. benim de kendini karacan zanneden 3-5 sunepeyle basim dertte:) YUSUF MISALI ne yapmak lazim??? Dizide ki Yusuf cok sabirli ben olsam Allah korusun coktan katil olmustum. peki degerli bilenler degerli buyukler degrli kardesler siz olsaniz ne yapardiniz??? bu ve benzeri davranista?? karsinizda ki zorba ve cahil,siz okumus yazmis buyuk idealleriniz var.aileniz veya kiz kardesinizin basi dertte.iyilik yoluyla meseleyi cozemiyorsunuz.... adamlar guzelliketen anlamiyor.... soylermisiniz ne yapardiniz..... ideallaerinizi birakip katil mi olurdunuz(icinizde incinmisligi telafi etmek icin) YOKSA bu cikmazdan nasil cikardiniz?????    abi siz sesinizi duyurursunuz dizide oyunculuk sıfır,sanki iyi olan güzel kızıda alır gibi batı filmlerinden kalma bir hava var.kıza bir iyi birde kötü insan aşık olur zaten.yani bu halde dizi pek tutmaz gibi.birde çocuğunu kaybetmiş bir aile hissiyatı hiç yansıtımamış,köye ilk geldiğinde kim bu kadar pervasız köyü eline alabilir,polat bile 30-40 bölüm saonra adamakıllı söz sahibi oldu.anlayacağınız niyet güzelde onu aksettirecek yönetmenlik yok maalesef.    yusuf usa ellerinize saglik.diger yazilarinizi sabirsizlikla bekliyorum efendim.
Harun Tokak Arşivi Beyaz Saray'da siyah bir rüya 16.Kasım.2008 “Benim bir hayalim var!” 09.Kasım.2008 Bir türkü tutturmuş gidiyor bozkırda... 02.Kasım.2008 Sevgiden bir yuva 26.Ekim.2008 Güz gecelerinde üşüyen ümitler... 19.Ekim.2008 Sükutun çığlıkları 12.Ekim.2008 Ramazan çocukları 05.Ekim.2008 Musibet meteorlarını parçalayan kadın 29.Eylül.2008 Mozambik'te Ramazan Esintileri 21.Eylül.2008 O arslan ayakta öldü 14.Eylül.2008 İslam'ın sesi Bilal 09.Eylül.2008 Gurbettekiler için ezan vakti 31.Ağustos.2008 'Yine ayakların üşüyor mu?' 24.Ağustos.2008 Babacığım! Ceketin 'Sen' kokuyor 22.Haziran.2008 “Adsız oğlan” öldü 15.Haziran.2008 Veda busesi 08.Haziran.2008 Bir sevdadır Türkiye 01.Haziran.2008 Anasız acılar 25.Mayıs.2008 Bizim iller sensiz… 18.Mayıs.2008 Meleğimin adını söyler misin? 17.Mayıs.2008 Yoldakiler 11.Mart.2008 O Küheylan… Süvarisiz döndü ülkesine 10.Haziran.2007 Önden Giden Atlılar ki... Geçtiler Ülkelerinden 03.Haziran.2007 Güneş yeni bir çağa doğar 27.Mayıs.2007 Krizantem Çiçeği 22.Mayıs.2007 Güller de yanar dumansız 13.Mayıs.2007 Hüzünlü bir tebessümdür ki… Dondu anıların dudaklarında 06.Mayıs.2007 Coşkun'dur Türkçe'nin gül günleri 30.Nisan.2007 Allah'a yazılan mektup 22.Nisan.2007 ALDANIŞ DEDE... 16.Nisan.2007 Lefter... 10.Nisan.2007 Bir Pribadi ölür, bin Pribadi doğar 01.Nisan.2007 Ölümü bir yorgan gibi çekti üzerine… 25.Mart.2007 Yiğitlerin saçları bakımlı olmalı… 18.Mart.2007 Çığlıklar yükselirdi yanık çöl gecelerinden 11.Mart.2007 Yusuf Yüzlüler Dolaşıyor Nil Kıyısında 04.Mart.2007 Ölüm treninden bozkıra savrulanların aşkı biter mi? 25.Şubat.2007 Benden sonra ölüm gelir 18.Şubat.2007 Rû- be- Rû 11.Şubat.2007 Suya Düşen Kan: Kerbela 04.Şubat.2007 DELİK AYAKKABILAR VURDU BENİ 29.Ocak.2007 Ayçürök 21.Ocak.2007 Bir Kınalı Küheylan 14.Ocak.2007 Yeşeren düşler 08.Ocak.2007 Baba gitmesen olmaz mı? 01.Ocak.2007 Ateşinde üşüdüm bir meçhul adamın 17.Aralık.2006 Yollar derin uçurumlara varmadan 11.Aralık.2006 Kanlı postallar 03.Aralık.2006 Gözümün nuru, canım ağabeyim! 27.Kasım.2006 “Damarlarımda Türk kanı var” 19.Kasım.2006 YORGUN GÜVERCİN 12.Kasım.2006 MAGADANLI EMİNE 06.Kasım.2006