|
|
|
|
|
Sadece AK Parti mi, ya da kollektif inşa
AK Parti’nin kapatılması dâvâsının ardından basında çıkan değerlendirmelerde genel olarak dikkatleri çeken bir hususiyet var.
Taceddin Kayaoğlu
O da; partinin ister yandaşları isterse de karşıtları tarafından olsun bir çeşit “öğüt manifestosu” diyebileceğimiz söz dizinleri inşa ediliyor. Karşıtları “törpülenme eksenli” uzlaşma teklif ederken, yandaşları ise bilinçaltlarındaki Kopenhag Kriterleri güdülemesiyle “daha fazla demokrasi” isteklerini dile getiriyorlar. Mutlaka her iki tarafın da kendi paylarına düşen haklılıkları vardır ve saygı duyulmalıdır.
Lakin tarafların (A) fark (B)’leri üzerinden hareket etmekten öte, dikkatimizi çeken başka bir husus var. O da “kesişim kümesi”dir. Malumunuz matematikte bir terimdir bu; iki farklı kümenin ortak elemanlarını tespit etmeye çalışma hali.
“Öğüt manifestocuları”nın kesişim kümesini tespit ettiğimizde; “özeleştiri” veya “otokritik yoksunluğu” dediğimiz psikolojik bir olgu ile karşı karşıya kaldığımızı görürüz.
Özel alanda hükümetler genel alanda ise iktidarlar toplumsal tabanın bir çeşit yansımasıdır aslında. Yansıyan şey ise; o toplumu oluşturan tek tek bütün bireylerin ruh-nefis-irade-akıl dörtlüsünden teşekkül eden söz ve fiiller yumağı, yani insanın ta kendisidir. Ve gerek toplum gerekse de onun bir üst yapısı olan siyaset ve siyasetçi kesinlikle insandan bağımsız değildir.
İçinde bulunduğumuz sistemi kim inşa ediyor? Cevabını bulmak için çok da zorlanmaya gerek yok; bizlerden yansıyan şeyler. Aksini iddia veya ispat etmek mümkün mü? Kim çıkıp da diyebilir ki; “inşa edilmiş bu kaotik sistemin oluşumunda öyle veya böyle benim hiçbir türlü katkım olmamıştır.” Mümkün değil. “Ne ekersen, onu biçersin”in helezonik (sarmal yay) izdüşümlerini ve holografik etki süreçlerini (bütünün parçadan bağımsız olmaması) yaşıyoruz sadece.
Çözüm nedir öyleyse?
Millî irade mi?
Hayır. Bu “şey” her neyse, bu sıralar o kadar sık kullanılmaya başlandı ki, önüne gelen “millî iradeci” kesiliyor. Konuyu sadece kendi inhisarlarına almak ve kimseye kaptırmak istemeyen Kuvâ-yı Milliyeciler bile bir başka âlem. Ancak, bir bakıma onlar da millî iradeci değil mi? Millî kuvvetlerin de kendilerine göre millî bir iradesi vardır, ne biliyorsunuz? Kavram o kadar muğlak ki isteyen istediği gibi algılayabilir, içselleştirebilir ve kullanabilir.
Batıda bu kavram ifade edilince daha çok anlaşılan şey demokrasidir. Fakat adamlar da işin içinden çıkamıyor olacaklar ki, “radikal demokrasi” kavramı üzerinde kafa yoruyorlar artık. Buradan hareketle herkesin tek tek bütün haklarının garanti altına alınması meselelerini tartışıyorlar. Habermas1 tutuyor “İletişimsel Eylem Kuramı”na sarılıyor. Sağa git Demokritos’un2 atomistik teorileriyle karşılaşırsın, oradan liberalizme gömülürsün -hoş liberalizmin ilk teorisyenleri de sosyalist düşünürler ya-, sola git Eflatun’un3 idealist teorileriyle karşılaşırsın, oradan da sosyalizme gömülürsün.
Diğer yandan, Almancı spiritüalizmin “bilinç maddeyi anlamlandırır” tezini mi savunalım, yoksa Marksizm’in “madde bilinci anlamlandırır” tezini mi savunalım? Modernizm üzerinden mi gidelim, “hayır, modernizmin miadı doldu” deyip post-modern veya ultra-modern yaklaşımlar mı sergileyelim? Buradan hareketle Thomas More’a4 özenip yeni ütopyalar mı inşa edelim, yoksa J. J. Rousseau’nun5 totaliter tezlerini yere vurup, Montesquieu’nun6 “kuvvetler ayrılığı” tezini mi ölçü alalım? Ne yapalım, ne edelim de şu AK Parti’ye bir akıl hocalığı yapalım? Kim bilir belki ülkeyi kurtarırız…
Çözüm nedir öyleyse?
Çözüm söylemesi “çok kolay”, yapması ise “bir o kadar zor” olan, insanlık tarihinin en büyük meselesi; “iyi bir insan” olabilmektir sadece. Bir de her iyi insanı yan yana getirebilip oradan, “Nasılsanız öyle yönetilirsiniz”in mânâsını idrak etmiş bir “kolektif büyük şuur” inşa edebilmek. Gerisi teferruattır, çünkü; “Kendi çizgimizi heceleme yolunda” yürüyüp, yeni medeniyet inşa edecek kadar derin tarihî şuuraltına sahip aksiyoner bir milletiz.
Meselenin özü Hz. Ali’ye atfedilen bir sözde gizli; “İlim bir nokta idi, cahiller onu çoğalttı.”
27.Ağustos.2008 13:48:15
|
|
|
|
|
39 yaşındaki Hatice Çöpoğlu aslında bir laborant. Ama başörtüsü nedeniyle işinden ayrılmak zorunda kalmış. Yaşadığı tüm sorunları ti'ye alan Çöpoğlu, 'Kadınca Kararınca Şakalar' adlı stad-up gösterisiyle ilk kez bugün sahneye çıkacak.
Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu, Türk adalet sistemini yöneten tek organ. 10 bin hâkim ve savcının kaderi bu kurulun elinde. Yapısı, uygulamaları ve aldığı ‘mutlak’ kararlar sebebiyle hep eleştirilerin hedefi oldu. Peki, dokunulamayan bu yüksek yargı hegemonyası nasıl kırılacak? 
İran'da, cinayet suçundan idama mahkum edilen biri kadın, 10 kişi infaz edildi. İran'daki yarı resmi Fars Haber Ajansı'nın haberinde, başkent Tahran'daki Evin hapishanesinde cezaları asılarak infaz edilen mahkumlar arasında, 2001 yılında eşini öldürdükten sonra parçalara ayıran bir kadının da bulunduğu belirtildi.
2001 yılında verdiği ifadeler Ergenekon soruşturmasına temel oluşturan Tuncay Güney, Kanada'dan yaptığı açıklamalarla hala gündeme damgasını vurmaya devam ediyor.