“Adsız oğlan” öldü

Nürnberg'te…

Bir hastane odası…

Dünyadaki son durağı burası…

Kırgızların en karanlık gecelerine doğan dolunay, o odada battı.Gurbette…
Harun Tokak

Doğudan doğan ışık, batıda bu odada söndü.

Bir asra yakın göklerde süzülen güzel kuğu, son şarkısını o odada söyledi.

Bir ömür boyu coşkun akan ırmak, nihayet kendi yatağına o odada çekildi.

Edebiyat okyanusunun sınır tanımayan dev dalgaları, o odada durdu.

Issız bozkırları ayağa kaldıran ses, o odada dindi.

Edebiyat ufuklarının Zühre Yıldızı o oda da söndü.

Elveda… Elveda Gülsarılar, Gün Olur Asra Bedeller, Toprak Analar, Beyaz Gemiler, Cengiz Han'a Küsen Bulutlar, Öğretmen Duyşenler, Cemileler…

Gökkubbede hoş bir sada olarak kaldılar…

Sarıözek Bozkırları'nda trenler yine doğudan batıya, batıdan doğuya gidip gelecek ama içinde Cengiz Aytmatov olmayacak.

Issız bucaksız bozkırlarda atlar yine başı boş koşacaklar, üzerlerine Aytmatov atlamayacak…

Issık Göl, yeryüzünün bir gözü gibi gökyüzüne hep bakacak ama Aytmatov'u göremeyecek…

Bozkırdaki rüzgârlar, saçlarını dalgalandırmayacak. Dağlardaki ozanlar, hüzünlü türkülerini duyuramayacak…

Şeker Köyü'nden kanatlanan hüzünlü kuğu göklerde görünmeyecek…

En karanlık gecelerde Kırgızlara yol gösteren yıldız, bir daha doğmayacak…

Al yazmalı, Selvi Boylu Asya'sını bir daha asla göremeyecek…

Halbu ki ne emekler vermişti… “Asyaaa…” diye nasıl haykırmış, bozkırları nasıl da ayağa kaldırmıştı.

“Sevgi emek ister.” demişti. O çok sevdiği Asya'sının üzerine bir kâbus gibi çöken gecelerde, karanlıkların dalga dalga kabardığı günlerde; Ruslar'ın efsanevi kahramanı Danko gibi yüreğini eline almış “yüreğimin ışığına gelin” diyerek, peşine düşen insanlarla, yüreğinin götürdüğü yere doğru yürümüştü.

Edebiyat güneşinin sarı kızıl ışınları, gurbetteki alaca bulutların üzerinden kayıp kayboldu ve birden dünyamız karardı.

Edebiyat dünyası, şimdi hüzünlü yağmurlar altında ıslanıyor.

Fundalıkların arasındaki dar patikada Cemile artık tek başına yürüyor.

Başı açık, saçları ağarmış, kederin heybetiyle erişilmez, ulaşılmaz bir yüceliğe kavuşmuş kadın Seyde, kucağında çocuğu ile yalnız başına bir abide gibi duruyor.

Nayman Ana, kendi öz kültüründen, dininden, inançlarından uzaklaştırılan, mankurtlaştırılan oğluna tek başına ağlıyor…


*********

Seksen yaşındaydı ama hâlâ çocuk bir kalbi vardı.

O saf, o temiz çocuk, kalbinin kabul etmediği her şeyi reddetti. Acıları, zulümleri, savaşları, haksızlıkları hiç kabullenmedi.

Hep isyan etti. Ezilmeye, köleliğe baş kaldırdı.

“Başka ilde sultan olmaktansa, kendi ilinde ultan (tutsak)” olmayı tercih etti.

Çocukluk yılları acılarla doluydu.

Daha pek küçükken zayıf omuzlarına dağlar kadar yük binmişti.

Babası ve amcaları sürgüne gönderildiğinde yedi -sekiz yaşlarındaydı.

Annesi ve kardeşleri ile yıllarca, ha bu gün ha yarın gelir, diye babalarını beklediler.

Yaşananları acılarla dokunmuş siyah bir gömlek gibi bir ömür boyu hep sırtında taşıyan Aytmatov'un kendisinden dinleyelim o günleri,

“Sürgündeki amcam mektuplarında bazen bulgur isterdi. Verilen işi akşama kadar yetiştiremediği zamanlarda akşam yemeği vermediklerini, işi bitirmek içinse hastalıkların izin vermediğini yazardı. Babamdan hiç mektup gelmedi.

Uzun kış gecelerinde annemle, Karakız Halam el değirmeninde buğday öğütürlerdi.

“Anam bir ömür boyu hep ümitle babamı bekledi. Anama ümit veren biraz da fala bakan bir kadının 'bir gün kavuşacaksınız” demesi olmuştu.

“Çocukluk yıllarımda köyün bir ucundan postacı görününce; köyün diğer çocukları gibi ben de kardeşlerimle postacının etrafını sarardık. Postacı benimle ve kardeşlerimle göz göze gelmemeye çalışırdı. Çünkü postacı bize hiç iyi bir haber getirmemişti.

“Eskiden ata babalarımız, gurbete giderken bir avuç vatan toprağını beline bağlarlarmış, toprak çeksin diye. Taze gelinler, kocalarına ekmeğin ucundan ısırtırlarmış, kalan ekmeği saklarlarmış, ekmek çeksin diye. Ne toprak ne de ekmek, ne babamı ne de amcalarımı çekmedi.”

Aytmatov'un babasından yola çıkan bir selam, kırk yıl sonra kendilerine ulaştığında artık annesi hayatta değildir.

Dört yıl önce vefat etmiştir.

Bu selamın hikâyesi de bir başkadır.

Bişkek'teki devlet hastanesinde iki yataklı bir odada, babasının hapishane arkadaşı son günlerini yaşamaktadır.

Yandaki yatakta yatan bir delikanlı, okuduğu kitabı yastığın üzerine bırakarak bir ara dışarı çıkar.

Yaşlı adam kitaba uzanır ve alır;

“Toprak Ana…Cengiz Aytmatov…”

Kapağını açar.

“Baba, ben sana bir anıt dikemem, çünkü nerede yattığını bile bilmiyorum.

Babam Törekul Aytmatov'a

Oğlun Cengiz.”

Yaşlı adamın beyninde şimşekler çakar. Evlatlarından Cengiz Aytmatov'u bulmalarını ister.

O günlerde Aytmatov Amerika'dadır. Kız kardeşlerinden birini bulurlar. Son günlerini yaşayan adam başlar anlatmaya.

“Baban Törekul çok iyi bir adamdı. Beni dipcikle dövmüşler, ağzımı burnumu paramparça etmişler ve babanın bulunduğu koğuşa baygın bir halde bırakıp gitmişlerdi. Gözlerimi açtığımda kendimi babanın yatağında buldum. Baban vücudumdaki kanları silmekle meşguldü. Bir gün babanı ertesi gün götüreceklerini söylediler ve gittiler. Sonraki günde alıp götürdüler. Bir daha da haber alamadım.

“Giderken, size ulaştırmam için bana bir torba bıraktı. Torbanın üzerinde Cengiz, İlgiz, Tala, yazıyordu. Belli ki Talas yazmak için 's' ye iplik yetmemişti. Ayrılırken yüzüme bakan gam yükü gözlerini, söylediği son sözleri hiç unutamıyorum; 'Beni, sen halk düşmanısın, diye öldürmeye götürüyorlar. Bu torbayı evlatlarıma verirsin.' dedi. İçine siyah saçlarını taradığı tarağı da koydu.

'Bu günden sonra bu tarak bana lazım olmayacak…'

“Fakat sonrasında beni de Sibirya'ya sürdüler. Korkumdan torbayı bir nehre attım. Yirmi beş yıl sonra evime dönebildim. Emaneti size ulaştıramamanın acısını hep içimde yaşadım durdum. Babanız hep sizden söz ederdi.”

Nice pınarları insanlar hiç anlamadan kurutmuşlar.

Bu acılı günler her aklına geldiğinde, “Allah'ım! Bu acılı günleri değil insana, hayvanlara bile verme.” diye dua eden acıların insanı Cengiz Aytmatov artık aramızda yok.

Buz kesen bozkırlarda özgürlük kıvılcımlarını tutuşturan adam, yüreğimizi yangınlara bıraktı gitti.

Onlar steplerde bu acıları yaşarken, Asya'ya asırlık hüzün yağmurları yağarken, Anadolu'dan yavaş yavaş yükselen sesler, bir seher vakti Demir Perde'yi sarsan çığlıklarla sancılı şafaklarda buluştu.

Güçlü bir sesin sahibi; “Bir gurup vakti, babanı Sibirya buzullarına sürgüne yolladılar, ananı da vahşi suratlı insanlar bilinmeyen meçhullere alıp götürdüler. O gün bu gün sen, sana uzanacak bir el bekliyorsun.” diyerek, acılarla inledi.

Çaresiz bir çocuk fotoğrafının altına yazılan buz yazılar, Anadolu insanını ateşlemeye yetmişti bile.

Bir bahar günü İstanbul'da edebiyat dünyasının bu devi ile bir araya geldiğimizde;

“Anadolu'dan Asya'ya “Beyaz Gemi” de kaybolan milyonlarca “adsız oğlanları” aramaya on binlerce öğretmen koştu ve oralarda okullar kurdular. ” dediğimde; o çocuk kalbiyle gülümsedi ve “biliyorum, o okullardan biri de benim adımı taşıyor” dedi.

Babasına bir anıt dikemeyen Aytmatov'un adına bir gün belki bir anıt dikilir ama ben, içinde “adsız oğlanlar”ın okuduğu, onun adına dikilen okulu daha çok önemsiyorum.

Çünkü o okullar, güzelliğin ve sevginin simgesi…

O okullar, Adsız Oğlanlar'ın Beyaz Gemisi.


15.Haziran.2008 07:37:49

Puan 4.48/5 1 2 3 4 5 Puan: 4.5/5 (21 oy verildi)
	Yazıcı Görünümlü Sayfa		Arkadaşına Yolla		Yorum Yazabilirsiniz
isim: e-posta: arkadaşınızın ismi: arkadaşınızın e-posta:
ad soyad: yorum:
Yorumlar    ali dinç harika bir yazı.    hubeyb cok guzel......
Harun Tokak Arşivi Beyaz Saray'da siyah bir rüya 16.Kasım.2008 “Benim bir hayalim var!” 09.Kasım.2008 Bir türkü tutturmuş gidiyor bozkırda... 02.Kasım.2008 Sevgiden bir yuva 26.Ekim.2008 Güz gecelerinde üşüyen ümitler... 19.Ekim.2008 Sükutun çığlıkları 12.Ekim.2008 Ramazan çocukları 05.Ekim.2008 Musibet meteorlarını parçalayan kadın 29.Eylül.2008 Mozambik'te Ramazan Esintileri 21.Eylül.2008 O arslan ayakta öldü 14.Eylül.2008 İslam'ın sesi Bilal 09.Eylül.2008 Gurbettekiler için ezan vakti 31.Ağustos.2008 'Yine ayakların üşüyor mu?' 24.Ağustos.2008 Babacığım! Ceketin 'Sen' kokuyor 22.Haziran.2008 “Adsız oğlan” öldü 15.Haziran.2008 Veda busesi 08.Haziran.2008 Bir sevdadır Türkiye 01.Haziran.2008 Anasız acılar 25.Mayıs.2008 Bizim iller sensiz… 18.Mayıs.2008 Meleğimin adını söyler misin? 17.Mayıs.2008 Yoldakiler 11.Mart.2008 O Küheylan… Süvarisiz döndü ülkesine 10.Haziran.2007 Önden Giden Atlılar ki... Geçtiler Ülkelerinden 03.Haziran.2007 Güneş yeni bir çağa doğar 27.Mayıs.2007 Krizantem Çiçeği 22.Mayıs.2007 Güller de yanar dumansız 13.Mayıs.2007 Hüzünlü bir tebessümdür ki… Dondu anıların dudaklarında 06.Mayıs.2007 Coşkun'dur Türkçe'nin gül günleri 30.Nisan.2007 Allah'a yazılan mektup 22.Nisan.2007 ALDANIŞ DEDE... 16.Nisan.2007 Lefter... 10.Nisan.2007 Bir Pribadi ölür, bin Pribadi doğar 01.Nisan.2007 Ölümü bir yorgan gibi çekti üzerine… 25.Mart.2007 Yiğitlerin saçları bakımlı olmalı… 18.Mart.2007 Çığlıklar yükselirdi yanık çöl gecelerinden 11.Mart.2007 Yusuf Yüzlüler Dolaşıyor Nil Kıyısında 04.Mart.2007 Ölüm treninden bozkıra savrulanların aşkı biter mi? 25.Şubat.2007 Benden sonra ölüm gelir 18.Şubat.2007 Rû- be- Rû 11.Şubat.2007 Suya Düşen Kan: Kerbela 04.Şubat.2007 DELİK AYAKKABILAR VURDU BENİ 29.Ocak.2007 Ayçürök 21.Ocak.2007 Bir Kınalı Küheylan 14.Ocak.2007 Yeşeren düşler 08.Ocak.2007 Baba gitmesen olmaz mı? 01.Ocak.2007 Ateşinde üşüdüm bir meçhul adamın 17.Aralık.2006 Yollar derin uçurumlara varmadan 11.Aralık.2006 Kanlı postallar 03.Aralık.2006 Gözümün nuru, canım ağabeyim! 27.Kasım.2006 “Damarlarımda Türk kanı var” 19.Kasım.2006 YORGUN GÜVERCİN 12.Kasım.2006 MAGADANLI EMİNE 06.Kasım.2006